Zaman değişiyor… İnsan değişiyor… Ama bazı şeyler var ki değişmemesi gerekir. Çünkü bir toplumun ayakta kalmasını sağlayan şey yalnızca yolları, binaları ya da teknolojisi değildir. Asıl mesele; o toplumun sahip olduğu değerlerdir.
Eskiden mahalleler sadece evlerin yan yana dizildiği yerler değildi. Bir kapı çalındığında “Kim o?” diye sorulmazdı. Çünkü herkes birbirini tanırdı. Birinin evinden duman çıkmasa komşu kapıyı çalar, “Bir ihtiyacınız mı var?” diye sorardı.
Şimdi ise aynı apartmanda yıllarca yaşayan insanlar birbirinin adını bile bilmiyor.
Bir zamanlar büyüklerin yanında sesimizi alçaltır, saygıyı öğrenirdik. Sofrada büyükler oturmadan yemeğe başlanmazdı. Bugün ise aynı sofrada herkesin elinde bir telefon, herkes başka bir dünyanın içinde.
Teknoloji ilerledi, imkânlar arttı. Ama nedense kalpler arasındaki mesafe de büyüdü.
Eskiden bayramlar geldiğinde çocukların heyecanı sokaklara taşardı. Kapı kapı dolaşılır, şeker toplanırdı. Şimdi ise bayram mesajları bile çoğu zaman bir tuşa basarak gönderilen hazır cümlelere dönüştü.
Oysa değer dediğimiz şey; bir mesaj değil, bir davranıştır.
Belki de asıl soru şu:
Kaybolan değerler mi var, yoksa biz mi onları yavaş yavaş hayatımızdan çıkarıyoruz?
Çünkü değerler bir gün ansızın kaybolmaz. Onları yaşatmadığımız gün, biraz daha eksilirler.
Belki de yapmamız gereken şey çok basit…
Bir selamı eksik etmemek, bir büyüğün duasını almak, bir komşunun kapısını çalmak…
Bazen bir toplumun yeniden güçlenmesi, büyük adımlarla değil; küçük ama samimi davranışlarla başlar.