ÖZLEM GİBİ, HASRET GİBİ...

ÖZLEM GİBİ HASRET GİBİ

Kirli bir hayatın içinde güzel bir şey varsa oda çocuklardır. Keşke hep böyle kalsaydık ta teknoloji hiç olmasaydı dediğinizi duyar gibi oluyorum. Ah iki odalı kerpiç evler, insanlığımız sizin içinizde kaldı. Şimdi yüksek katlı binalar, ne insanlık nede huzur kaldı.

        Hayat dediğin akıp gidiyor usulca. Ömür gidiyor, yıllar gidiyor, sevilenler gidiyor, sevenler gidiyor. Her şey siyah beyaz bir film sahnesine dönüyor çoğu zaman. Aklar düşüyor siyah saçlar gidiyor. Çocukluk, gençlik gidiyor nasırlı eller geliyor. Zamana dur desek saatler dinlemi yor. Zamanla ipin ucunu bırakıyorsun iyice. Kime sabır göstereceğini, kimden vazgeçeceği ni, kime sen benimsin ve kime sen bilirsin diye ceğinide bazen şaşırıyor insan. Kötülüğün bir salgın gibi yayıldığı şu dünyada, bazen umutla ve çokça dualarıyla yaşıyor insan.

      Oysa güzellik; bir çiçeğin kokusunda bir çocuğun gülüşünde, bir kuşun kanadında, Pencereden süzülen gün ışığında... Elini sıktı ğın selamın gönül sıcaklığında.. Havada, suda toprakta, kalbinle bıraktığın zaman güzellik her yerde oysa. Hayat hep böyle işte.

      Şimdilerde hepimiz, gelişine yaşıyoruz hayatı. Kırgın yüreklerimiz, yorgun bedenlerimiz

kaybedilmiş heveslerimizle, bahtımıza ne düşer se işte öylesine..

     Bizde çocuktuk, bir şeyler öğrendik. Bildikleri mizle övündük, eğlendik. Şu oldu bu oldu da..ne oldu? Bir bulut gibi geldik, yel gibi geçtik..!

    Ömür dediğin ne ki? Yeri gelip güldüğün, yeri gelip ağladığın, içinde mutluluğu, hüznü tattığın bir yol hikayesi tamamlamaya çalıştığın. Hele birde zamansızca erkenden koptu mu hayatın bam teli, ömür dediğin bu gün varsın yarın yoksun, misali..

      Tüm sıkıntılar erise gitse ve yatsak yine çocukluğumuzda ki gibi somyanın üzerine çocuk gibi sevinsek her şeye. Telefonumuz olmasa hiç çalmasa. Üstü örtülü televizyon ve radyodan masal dinlesek. Işığı kapatsak ve tavanda ki soba ışığından şekilleri izlesek hayran hayran. Ey çocukluğum bak kış geldi yine ama buluşalım kış geceleri. Sen anlat ben dinlerim, ben susayım sen anla. Ne ben bırakayım seni, ne sen çık yüreğimden. Hey çocukluğum birlikte büyüyelim tut ellerimden...

İnsanın yüreğine dokunan bazı şeyler varya hani; Özlem gibi hasret gibi....